Manolyam

 -hâlâ âşık olabilenlere-

 

güçlüyüm, ihtiyarların dilinde kalan türkünün

sılayı sızlatan sazın

şehirleri göğe taşıyan akın akın ruhların

ve antika bir gürzün anıları kadar

öyle kan revan…

kanlı sahneler birikmiş gözümde

hülyalı akşamlar arayan manolyam

savaş uçakları evirip çeviriyor bizi

bir kurşun dolaşıyor dünyayı uçtan uca

kalbi sürülmede diyar diyar insanın

aşk günahı bekleme benden

ölümden besleniyor toprak, günahtan gök

utanca doğuyor güneş, kedere batıyor

anâsır-ı erbaa şimdi güç, para, seks ve cinayet

maya tutmaz, batık gemide meşk olmuyor

her yer bir umarsız şarkı şimdi

manolyam

içimde külleri yarınların

“ah! bahçeler baştanbaşa eylül”

güçlüyüm, yüzündeki kan izi kadar bir çocuğun

cehennem marşında dünya, karakutusu kayıp

ellerimde ne çiçek, ne bir can, ne de hüzün

bitimsiz bir çöldeyim manolyam

toprağı pamuk şekeri gibi karıştıran

babaların utancı kadar

öyle yola revan…

(Temmuz Dergisi, 7. sayı, Şubat 2017)