cümle
hayran olmuyor değil
dili
yeniden inşa ediyorsunuz ya
barok
binalar aşk ortasına
yüzümü
tutuyor koca bir şehir
yaradılışı
hatıra kalan
bir ben
daha düşüyor kapımıza
bu gri
sessizlikte
her
şey beni unutun diye hâlbuki
çiçeğin
solması, suyun akışı, akşam oluşlar
kovalıyor
kâinat kendi kendini
gün hep
doğmakta, dün ölsün diye
kayan
yıldızlar perdeleri yırtıyor
yırtınıyor
arş, beni aşın beni aşın!
kimse
girmez benden içeri
benden
başka hepsi güzel
kıskacındayım
inanmanın, avucunda yanmanın
tatlı
bir acı hep omuzlarımda
ortasındayım
sonuna kadar yaratmanın
benimle
aramızda
bir
Allah, bir de ben varım
atılmış
kelebekler gibiyim dünya denen avluda
seccademin
ucunda batıyor Nuh’un gemisi
ruhum
acıyla çevrili bir muhabbet adasında
aşk
dedim, ne anladı münadi
gidiyorum,
ben kalıyor orta yerde
her
saat Seni vurur, her zerre döner Seni
daracık
sokaklar, kurşun kalem sesi, çırpınışları kanatların
sensizlik
vehmi nasıl dile gelir
varlık
da Sen, yokluk da Sen!
Sen
al beni benden
ben,
bir tek Sana yakışır
yıldızlar
buradan ne kadar da küçük, buralar oradan
şükür
ki kalp hepsinden büyük, sığıyor Yaratan.
(Beşinci Mevsim Dergisi , 1. Sayıda , Mart 2018.)

