Rabbim benimle konuştu, desem inanmazsın
Neccar
Rabbim benimle konuştu
seni anlattı
köşkünü nasıl kendi ellerinle yaptığını
dilin bir ıskarpela gibi nasıl putları oyduğunu
tokmak tokmak kafama vurdu.
övüncüm oldun, utandım
Neccaar!
hiçbirimiz inanmadık senin kadar
şehrin en uzak yerinden koşarak geliyorsun hâlâ
Neccar
sarılmaya bir çocuk ancak böyle koşar
isimsiz ayetlerle övgüler dizmiş
binlerce kez seni tekrarlamış diller, anlamadan
Neccaar!
dağlarda hep senin izin var
Rabbim bana küstü, desem inanır mısın
Neccar
Rabbim bana küstü
inan senin yüzünden
bedenimden hiç vazgeçmedi gitti bu başım
yüreğim hiç kaldıramadı yükünü inanmanın
hastalığım oldu bu dert, onmadım
Neccaar!
cüzzam içimizde yaşar
putlar inananların içinde
bin bir marifet gösteriyor
Neccaar!
dağ dağ aşıp kavimsiz bir yerde
o güzel başın içine giresim var.
(Hece Dergisi, 239. sayı, Kasım 2016.)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder